#14 Blabla of Uhhuh?

Het is wel een ding voor sommige toepassingen. Bij Aladin is het zinvol om vragen helder te krijgen, bij de kindertelefoon is het ook heel handig (niemand kan meeluisteren). In mijn eigen bieb zag ik de tienerkinderen van een overwegend dove (Afghaanse) familie vaak en enthousiast mee doen aan de chat. Het verminderde misschien voor hun gevoel hun handicap: ze konden min of meer "gewoon" meedoen (het taalgebruik van een hoop chatters is verre van perfect, dus ze vielen niet zo op) en ze werden niet ontzien vanwege hun handicap (er werden rake verwensingen gehanteerd, zag ik wel eens per ongeluk).

Misschien is het ook te gebruiken in de nieuwe onbemande bibliotheek in Ewijk die eind augustus opengaat en kan de "cibrarian" via de chat ook informatie geven aan klanten die zich even geen raad weten zonder bibliothecaris in de buurt.

Voor mezelf merk ik dat het ( in vakantietijd) niet erg makkelijk om te chatten met collega's. Het is een heel georganiseer voor het zover kan zijn. Ik heb iedereen van de 23dingengroep uitgenodigd via Gmail, maar wacht nog steeds op antwoord van vrijwel iedereen. Bij de ene persoon die antwoordde, leek het toch veel meer op mailen dan op een directe heen-en-weer-dialoog, omdat er twee dagen tussen zaten en er "verzonden" moest worden. Zelf werd ik uitgenodigd om te chatten toen ik lekker rondfietste en -liep in Denemarken. Dus dat antwoord duurde ook wat te lang.

Ik ben niet zo dol op "permanente beschikbaarheid" en aan het scherm gekluisterd zijn. Soms begint er op mijn hyves ineens iemand tegen me te "kwetteren" (heet het daar geloof ik), tot mijn aanvankelijke grote schrik. Dat is voor even wel leuk, maar het is moeilijk een soort "ritme" te vinden. Als het te lang duurt, begin ik alweer te typen en dan wordt de conversatie nogal onoverzichtelijk. En eigenlijk was ik iets anders aan het doen.